GRAMMAR
กริยาช่วยถ้าพูดกันง่าย ๆ ก็คือคำกริยาที่มีหน้าที่ช่วยคำกริยาอื่น ๆ เพื่อบอกถึงความจำเป็น ความเป็นไปได้ หรือ เจตนา นั่นเอง อย่างเช่น สามารถกิน, อาจจะไป, ควรเรียน, ต้องสอบ, กล้าคิด เหล่านี้เป็นต้น
เราสามารถแบ่งกริยาช่วยออกเป็นหลัก ๆ ได้ดังนี้ครับ
1. กริยาที่แสดงความสามารถ ได้แก่คำว่า 能、能够、会
2. กริยาที่แสดงความเป็นไปได้ เช่น 能、能够、会、可以、可能
3. กริยาที่แสดงถึงเหตุผลความจำเป็น ได้แก่ 应该、应当、该、要
4. กริยาที่แสดงถึงการต้องกระทำ เช่น 必须、得
5. กริยาที่แสดงถึงเจตนาความคาดหวัง เช่น要、想、愿意、敢、肯
ประเด็นหลักไวยกรณ์
1．กริยาช่วยจะใช้เพื่อขยายคำกริยาหรือคำคุณศัพท์ เช่น 我会说汉语。 教室里应该安静
2. หากต้องการทำเป็นรูปปฏิเสธให้ใส่คำว่า 不ไว้หน้ากริยาช่วยนั้น ๆ 我不会说汉语。不会说汉语。我不该去那儿。
3. นอกจากนี้ยังสามารถสร้างรูปประโยคคำถามเพื่อยืนยันการกระทำได้โดยใช้รูปแบบดังนี้ กริยาช่วย+不+กริยาช่วยช่วย 他能不能来？ 他想不想学习？
4. คำกริยาช่วยเหล่านี้สามารถใช้เพียงลำพังโดดๆในการตอบคำถามได้ เช่น 他能不能来？ 能
5. ไม่สามารถใช้สร้างคำซ้ำเช่นคำกริยาได้
6. หลังกริยาช่วยไม่สามารถเติมคำว่า 了、着、过
7. หลังกริยาช่วยไม่สามารถตามด้วยคำนามได้ทันที
วิธีการใช้กริยาช่วย
1．กริยาช่วยมักถูกวางไว้หน้าคำกริยาหรือคำคุณศัพท์เสมอ เช่น 天气应该暖和了。病人要喝水。
ข้อควรระวัง
A．การใช้ 会
มักใช้เพื่อบ่งบอกถึงความสามารถหรือทักษะในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่น
姐姐会织毛衣。
ยังสามารถใช้เพื่อบอกถึงความเป็นไปได้
今天不会下雨。
B．การใช้ 能
ใช้เพื่อบอกถึงความสามารถ เช่น
他能开车。他能看中文小说。
ใช้เพื่อแสดงถึงความเป็นไปได้ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ภายใต้สภาพแวดล้อมหรือเงื่อนไขใดๆ
明天不能去看电影了，我的作业还没做好。
C．การใช้ 可以
ใช้เพื่อแสดงว่า “ทำได้”“สามารถ”
我们可以帮助你。 锻炼可以加强体质。
ใช้เพื่อแสดงถึงการอนุญาต
我可以抽烟吗？现在你可以走了。
D．การใช้ 应该
ใช้เพื่อแสดงว่า“ควรจะ”
天黑了，我应该走了。 你们应该表演节目。
คำว่า应该ในการสนทนาโดยทั่วๆไปอาจจะถูกลดรูปลงเหลือแค่该
十点了，我该走了。该上课了，快走吧。
การทำเป็นรูปปฏิเสธ ให้เติมคำว่า 不ไว้หน้าคำว่า 应该หรือ该
我们不（应）该 去。你们不（应）该这样做。
E．การใช้ 该
ใช้เพื่อแสดงถึงการคาดเดาตามเหตุผลหรือประสบการณ์ ท้ายประโยคมักจะตามด้วย 了
明天该星期日了。（晴天了，）该出太阳了。
F．การใช้ 必须
ใช้เพื่อแสดงความจำเป็นที่สมเหตุสมผล
学生必须带学生证。 大家必须团结，才能取得胜利。
ใช้เพื่อเพิ่มระดับความเข้มข้นให้กับคำสั่ง
你必须尊重别人的意见。 你们必须准备毕业论文。
G．การใช้ 得
ใช้แสดงเจตจำนงหรือความจำเป็นในการทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง（มักใช้ในการสนทนามากกว่างานเขียน）
他得想办法。我们得商量商量。
ใช้แสดงความจำเป็น
你得辅导我。妈妈的病得动手术。
รูปปฏิเสธให้ใช้ 不用หรือ不要
你不用辅导我。妈妈的病不要动手术。
H．การใช้ 要
เพื่อแสดงถึงความต้องการ
他要报名。病人要出院。
รูปปฏิเสธให้ใช้ 不想หรือ不要
他不要报名。 病人不想出院
ใช้แสดงความจำเป็น
大家要努力工作。路滑，要小心
รูปปฏิเสธให้ใช้ 不用
他不要报名。 病人不想出院
你们不用着急。你不用提我操心。
คำว่า不要และ别นิยมใช้กันในประโยคสนทนา มักจะใช้แสดงถึงการห้ามกระทำ
别大声！（不要大声！）不要粗心！ （别粗心！）
I．การใช้ 想
ใช้แสดงถึงการวางแผนหรือความต้องการภายหน้า
他想学艺术。我们想去中国。
2．ประโยคคำถามแบบเน้นย้ำทำได้โดยการนำกริยาช่วยรูปบอกเล่าและปฏิเสธมาวางต่อกัน你愿不愿意去？你会不会下棋？他们能不能作诗？
3．กริยาช่วยไม่สามารถตามด้วยคำนามได้ทันที นอกเสียจากว่าคำกริยาช่วยนั้นทำหน้าที่เช่นเดียวกับคำนามแท้ 我会法语。我要红毛衣。 他想妈妈。
