หลักไวยกรณ์จีน

GRAMMAR

การแสดงกาลเวลาในภาษาจีน

เนื่องจากคำกริยาในภาษาจีน ไม่มีการผันรูปตามกาลเวลาอย่างภาษาอังกฤษ ดังนั้นการจะบอกว่า เรื่องนั้นเคยเกิดมาแล้ว กำลังจะเกิดขึ้น หรือ จะเกิดขึ้นในอนาคต โดยส่วนใหญ่ เรามักจะใช้ คำบอกเวลาเป็นตัวช่วย ซึ่งโดยปกติคำบอกเวลาพวกนี้เราจะวางไว้หน้าประโยค เช่น

明天我去北京。

míng  tiān  wǒ  qǜ  běi  jīng

ฉันจะไปปักกิ่งพรุ่งนี้

现在他去北京。

xiàn  zài  tā qǜ  běi  jīng

ตอนนี้เขาไปปักกิ่ง

去年我们常常去北京。

qǜ  nián  wǒ  men  cháng  cháng  qǜ  běi  jīng

ปีที่แล้ว พวกเราไปปักกิ่งกันบ่อย ๆ

จากตัวอย่างที่เห็นเราจะพบว่าในภาษาไทย คำบอกเวลาเราสามารถวางไว้ได้ทั้งต้นและท้ายประโยค แต่ในภาษาจีนเราจะไม่วางไว้ท้ายประโยคเด็ดขาดนะครับ สำหรับคำแสดงเวลาในภาษาจีนเราสามารถวางได้ที่ต้นประโยคหรือหลังประธานของประโยค ซึ่งความหมายก็จะยังคงเดิม แต่โดยส่วนใหญ่มักจะวางไว้ต้นประโยคมากกว่าครับ