不能说的秘密

ความลับที่ไม่อาจพูดไป

冷咖啡离开了杯垫

กาแฟเย็นๆแยกออกจากที่รองแก้ว

我忍住的情绪在很后面

ผมเก็บความรู้สึกไว้อยู่ภายใน

拼命想挽回的从前

ความพยายามที่จะเอาอดีตกลับมา

在我脸上依旧清晰可见

ยังคงปรากฏชัดบนใบหน้าของผม

最美的不是下雨天

วันที่สายฝนพรำหาใช่วันที่งดงามที่สุด

是曾与你躲过雨的屋檐

แต่กลับเป็นชายคาที่เคยยืนหลบฝนอยู่กับเธอ

回忆的画面

ภาพของความทรงจำในอดีต

在荡著秋千

ยามแกว่งไกวชิงช้า

梦开始不甜

ความฝันนั้นก็เริ่มไม่หวานอีกแล้ว

你说把爱渐渐 放下会走更远

เธอบอกค่อยๆปล่อยรักไป จะทำให้ไปได้ไกลขึ้น

又何必去改变 已错过的时间

ทำไมจึงต้องไปเปลี่ยนแปลงความผิดผลาดที่ผ่านมา

你用你的指尖 阻止我说再见

เธอใช้ปลายนิ้วของเธอ หยุดไม่ให้ผมเอ่ยคำลา

想像你在身边 才完全失去之前

เหมือนดั่งเธออยู่ข้างก่อน ก่อนจะมลายหายไป

你说把爱渐渐 放下会走更远

เธอบอกให้ค่อย ๆ วางความรักลง เราจะไปได้ไกลขึ้น

或许命运的签 只让我们遇见

บางทีอาจเป็นเพราะชะตาลิขิต ให้พวกเราเพียงได้พบกัน

]只让我们相恋 这一季的秋天

เพียงให้พวกเราได้รักกันยามใบไม้ร่วง

飘落后才发现 这幸福的碎片

ร่วงหล่นจนหมดสิ้นถึงได้พบความสุขที่แตกสลายเป็นชิ้น

要我怎麼捡

แล้วจะให้ผมเก็บมันกลับมาได้เช่นไร