屋檐如悬崖

ชายคาประหนึ่งผาสูงชัน

风铃如沧海

กระดิ่งลมประดุจทะเลที่กว้างใหญ่

我等燕归来

ผมเฝ้ารอนางแอ่นบินกลับ

时间被安排  

เวลาถูกกำหนด

演一场意外

เพื่อไว้เล่นละครแห่งความผันแปร

你悄然走开

แต่แล้วคุณกลับจากไปอย่างเศร้าสร้อย

故事在城外

เรื่องราวนอกกำแพงเมือง

浓雾散不开

ปกคลุมด้วยหมอกที่มิอาจจางหาย

看不清对白

และไม่อาจมองเห็นสิ่งอื่น ๆ ได้ชัดเจน

你听不出来

เธออาจไม่สามารถได้ยินชัด

风声不存在

แม้ยามนั้นจะไร้ซึ่งเสียงลม

是我在感慨

แต่นั่นคือเสียงแห่งความเสียใจของผม

梦醒来

ในยามที่ตื่นจากฝัน

是谁在窗台

พลันเห็นใครอยู่ริมหน้าต่าง

把结局打开

เผยฉากสุดท้ายแห่งบทละคร

那薄如蝉翼的未来

อนาคตที่บางเบาเฉกเช่นปีกของจักจั่น

经不起谁来拆

ไม่รู้ใครทำลายไปในบัดดล

我送你离开

ผมส่งคุณจากไป

千里之外

ไกลแสนไกลนับพันลี้

你无声黑白

เธอกลับไร้ซึ่งสรรพเสียง

沉默年代

ยุคแห่งความเงียบเหงา

或许不该

เราควรหลีกเลี่ยง

太遥远的相爱

ความสัมพันธ์อันห่างไกล

天涯之外

ห่างไกลกันคนละฟ้า

你是否还在

เธอยังคงอยู่หรือเปล่า

琴声何来

ไม่รู้เสียงเปียโนแว่วมาจากไหน

生死难猜

ความเป็นตายใครเล่าจะรู้

用一生去等待

ได้แต่ใช้ทั้งชีวิตเฝ้ารอ

闻泪声入林

กลิ่น  เสียง และน้ำตา กระจายในผืนป่า

寻梨花白

ค้นหาดอกสาลี่ขาว

只得一行青苔

กลับพบเพียงกลุ่มตะไคร่น้ำ

天在山之外

ท้องฟ้าที่อยู่เหนือภูผา

雨落花台

หยาดฝนร่วงหล่นบนชานดอกไม้

我两鬓斑白

จอนผมสีดอกเลาทั้งสองข้าง

我等你来

ผมยังเฝ้าคอยคุณกลับมา

一身琉璃白

ชีวิตที่เฉกเช่นอัญมณีสีขาว

透明着尘埃

ที่โปร่งใสดั่งฝุ่นละออง

你无瑕的爱

รักอันไร้ซึ่งกาลเวลา

你从雨中来

เธอปรากฏกลายกลางสายฝน

诗化了悲哀

บทกวีสลายสิ้นความทุกข์ระทม

我淋湿现在

ผมอาบชโลมกับภาพแห่งปัจจุบัน

芙蓉水面采

ดอกบัวผลิบานพ้นน้ำ

船行影犹在

เงาของเรือลำน้อยยังคง

你却不回来

เธอกลับจากลามิหวนกลับ

被岁月覆盖

กลืนลับไปกับกาลเวลา

你说的花开

ดอกไม้ผลิบานที่เธอเคยพูดถึง

过去成空白

ผ่านไปไม่เหลือสิ่งใด

用一生去等待

ได้แต่ใช้ทั้งชีวิตเฝ้ารอ