菊花台

ลานเบญจมาศ

你的泪光柔弱中带伤

หยาดน้ำตาอันอ่อนไหวแฝงไว้ซึ่งความทุกข์ระทม

惨白的月弯弯勾住过往

จันทร์เสี้ยวซีดผาดเป็นดังตะขอรัดเกี่ยวอดีตกาล

夜太漫长凝结成了霜

ค่ำคืนอันยาวนาน หยาดน้ำเกาะตัวกันเป็นน้ำค้างแข็ง

是谁在阁楼上冰冷地绝望

อยู่อย่างหนาวเหน็บและสิ้นหวังบนหอน้อยนั้นคือผู้ใด

雨轻轻弹朱红色的窗

หยาดพิรุณร่วงหล่นเพียงแผ่วริมหน้าต่างสีชาด

我一生在纸上被风吹乱

ชีวิตก็เฉกเช่นกระดาษแผ่นน้อยเคว้งคว้างกลางสายลม

梦在远方化成一缕香

ความฝันอันแสนไกลกลายเป็นเพียงเปลวควัน

随风飘散你的模样

นำภาพของเจ้านั้นให้เลือนหายไปตามสายลม

*菊花残满地伤

เบญจมาศเกลื่อนกล่นบนปฐพี

你的笑容已泛黄

รวดร้าวดั่งรอยยิ้มอันซีดเซียวของเจ้าที่ปรากฏ

花落人断肠我心事静静躺

ยามบุปผาโรยรา มนุษย์ก็สิ้นใจ เรื่องราวในใจเริ่มตกตะกอน

北风乱夜未央

ลมเหนือพัดกระหน่ำ ค่ำคืนเหมือนมิสิ้น

你的影子剪不断

เงาของเจ้าที่มิอาจตัดขาด

徒留我孤单在湖面成双

เดินเคียงกับความเหงาในใจ สะท้อนเป็นคู่อยู่เหนือทะเลสาบ

花已向晚飘落了灿烂

ปลิดปลิวแล้วความงามแห่งมวลไม้

凋谢的世道上命运不堪

วิถีแห่งชีวิตถึงกาลโรยรา ชะตาที่แสนเศร้า

愁莫渡江秋心拆两半

ความระทมมิอาจก้าวข้ามวารี เพราะอาจแยกเป็นสอง

怕你上不了岸一辈子摇晃

เกรงเจ้ามิอาจถึงฝั่ง ทั้งชีวิตล่องลอยไร้จุดหมาย

谁的江山马蹄声狂乱

ปฐพีนี้ใครครอง ฝีเท้าอาชาก้องกังวาน

我一身的戎装呼啸沧桑

เสียงเกราะร่ำร้องผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน

天微微亮你轻声的叹

ท้องฟ้าเริ่มทอแสงอำไพ พร้อมเสียงถอนหายใจอันแผ่วเบาของเจ้า

一夜惆怅如此委婉

และแล้วค่ำคืนอันระทมในก็พ้นผ่าน